Перейти к основному содержанию

1 просмотр

Ақтаудағы ферманың ірі туристік-аграрлық кешенге айналуына не кедергі?

Кәсіпкер осы шаруа үшін құрылыс компаниясынан шығып кеткен

Фото: Shutterstock

Бес жылдан бері Ақтау маңында «Жинкиндер жайлауы»  шаруа қожалығы жұмыс істеп келеді. Оның иесі ешкі өсірумен қатар, жүзім егіп, балық пен шаян өсіруді қолға алған. Алайда бұл істің қанатын кеңейтіп, ірі аграрлық-туристік кешен құруға бюрократия кедергі келтіріп тұр. 

Осыдан он жыл бұрын Руслан Жинкин ірі құрылыс компаниясын басқаратын еді, кейіннен бұл істі тастап, мал шаруашылығын қолға алады. 2014 жылы 18 ешкі сатып алған, алайда бір жыл ішінде олардың тек сегізі қалады, өйткені бұрынғы құрылысшы ешкі бағудың қыр-сырын білмейтін еді. 

Кәсіпкер ешкі өсіруді, ең алдымен, балаларына сүт керек болған соң қолға алған. Алайда ешкілер айналада шашылып жататын полиэтилен пакеттерді шайнап, содан өліп жатты. 

«Содан кейін, селекциямен айналыса бастадық, бірнеше жылдан соң, жергілікті ауа райына төзімді сүтті ешкі тұқымын шығардық. Ең қызығы, бұл ешкілер пакетке мүлдем жоламайды», – дейді Руслан Жинкин. 

Күніне 150 литр сүт сауылады, қалаға ең жақын орналасқан шаруа қожалығы осы болғандықтан, оны Ақтау тұрғындары өздері келіп алып кетеді. Ал қалған сүттен сүзбе жасап, сарысуын арнайы рецептпен дайындалатын нанның қамырына қосады. 

Француз шарабынан кем түспейді

Ешкі басын көбейтумен қатар, фермер саңырауқұлақ өсірумен де  айналысады. Қазіргі кезде фермада аспа саңырауқұлақтар бар, бірақ кәсіпкер қозықұйрық өсіруді жоспарлап жүр. Жергілікті қозықұйрықты Ақтау базарларынан табу қиын, оларды негізінен Польшадан алып келеді. 

«Қозықұйрық өсіру жүйесін зерттей келе, біз жақта жан-жағында осы саңырауқұлақтар өсетін құмырсқа илеуі көп екенін байқадым. Өңделген термиттен ерекше субстрат жасап, онда қозықұйрық өсіруге бел будым. Қазір осы субстратқа патент алу мәселесімен айналысып жатырмын»,– дейді фермер. 

Әзірге айына 500 келіге жуық аспа саңырауқұлақты қаладағы базарларға жіберіп отыр.  Сонымен қатар, Жинкиндер фермасында тауық бағады, оның жұмыртқасын да базарға шығарады. 

Русланның болашаққа жоспары – 1 гектар жерге жүзім отырғызып, лейбл жасап, шарап өндірісімен айналысу. Кәсіпкер Маңғыстау жерінде өсірілген жүзімнен жасалған шарап, француз шарабынан кем түспейтініне сенімді. Өйткені жүзім өсетін топырақ құнарлы, күн көзі де молынан түседі. Фермердің айтуынша, түбектің қатаң ауа-райына қарамастан, еңбек еткен кісі бәрін өсіріп, тірлігінің нәтижесін көре алады. 
Сонымен қатар, кәсіпкердің арнайы бассейн жасап, ол жерде бекіре мен шаян өсіру жоспары да бар. Әзірге Руслан оны теңізден рұқсат етілген уақытта аулап жүр. Каспий шаяндары шетелдіктердің де қызығушылығын тудырған. Бастапқы кезде бір тоннаға дейін шаян сатып алуға даяр еуропалық компаниямен келісім-шарт жасалып жатыр. 

«Мәселе мынада, бұған дейін, мұндай іспен біздің облыста ешкім айналыспаған. Біз сертификат алу мәселесімен облыстың кәсіпкерлер палатасына барған едік, ол жақтағылар мұндай іспен бірінші рет бетпе-бет келіп отырғандықтан, бізді, тіпті, кімге жіберерін білмеді. Қазір шаян өсіруге қалай лицензия алуға болатынын анықтап жатырмын», – дейді сөзін нақтылаған фермер. 

Жер мәселесі

«Жинкиндер жайлауы» – шағын туристік-аграрлық кешен.

Бұл жаққа қонақтар экскурсияға келіп, фермердің өнімдерін сатып алады. Бірнеше жылдан бері кешенді кеңейтуге қажетті 1 гектар жерді алу үшін жергілікті билікпен алысып келеді. Ол жерде қонақүй, асхана салып, шаруасын кеңейтіп, келген туристерге теңіз бен қожалықтың өз өнімдерін ұсынбақ. Кәсіпкердің есебі бойынша, бұл іске бастапқы кезде 50 млн теңге инвестиция қажет. 

«Өзімнің жинаған қаражатым бар, әріптес инвесторлар да бұл іске қаржы салуға дайын, кепілге қоятын зат та бар, жетпей бара жатса, несие ала аламын. Бірақ мәселе дәл жер теліміне келіп тіреліп тұр.  Ферманың қасында бос жатқан жер бар, бірақ ол жақ заңсыз қоқыс полигонына айналған. Оны, тіпті, қоқысты өз есебімнен алып тастауға, топырақтың құнарын қалпына келтіріп, коммуникациясын жүргізуге дайынмын. Бұл бос жатқан жер, оны жер бөлімі де растап берді», – дейді Руслан Жинкин. 

Ірі туристік-аграрлық кешен үлгісін Руслан Еуропадан көріп келген, ол жақта туристердің таза экологиялық өнімдерді тұтынып,  жата-жастана демалуына мүмкіндік беретін экологиялық ауылдар өте танымал. 

«Басында әкімдіктегілер бұл жерді бере алмайтындарын айтып шығарып салған, кейін, аукцион арқылы ғана бере аламыз деген еді, аукцион әлі хабарланған да жоқ. Содан кейін, егер инвестициялық жоба ретінде өтетін болса, тіпті, жерді сатып алу құқығымен жалға ала алады екенмін. Бірақ бұл мәселенің бірнеше жылдан бері шешілетін түрі жоқ», – дейді Руслан Жинкин. 

Кәсіпкердің айтуынша, бұрынғы облыс әкімдері қарамағындағыларға осы мәселемен айналысуды тапсырғанымен, істің орнынан жылжитын түрі жоқ. Сол кезде Руслан Туризм индустриясы комитетіне хат жазып, ол жақтан «бұл қажет жоба, жан-жақты қолдау керек» деген жауап келген. 

«Бұл жобада туризм және агроөнеркәсіп сынды басым бағыттар тоғыстырылған, бізде инвесторларды қолдау қажеттігі тек ауызбен айтылып, іс жүзінде ештеңе істелмейді»,– деп ол  өз ренішін білдіріп өтті. 

Кәсіпкер қазір айында 1,5 млн теңге табыс табады. Егер жобасы сәтті жүзеге асса, салған қаржыны 3-4 жылдың ішінде ақтап,  айында 3-4 млн теңге кіріс кіргізуі мүмкін. 

Облыстық индустриалды-инновациялық даму басқармасы алдағы уақытта Руслан Жинкиннің жобасын қарастырамыз деп уәде берді. 

«Біз оны инвестициялық жобалардың қатарына қосып, жер беруге де қарсы емеспіз. Алайда ертең жоба жүзеге аспай қалса, берілген жерді қайтаруына тура келеді. Жүзеге асса, тіпті, жақсы.  Бұл – туристік бағыттағы жоба, алайда қазір индустриалды-инновациялық даму бағдарламасына өзгеріс енгізіліп жатқанын ескеру қажет, алдағы уақытта қандай салаларға басымдық берілетінін біз білмейміз»,– дейді басқарма басшысы Талғат Әбдіқадіров. 
 

1 просмотр

Как запустить производство кожаных изделий в Караганде

Кейс от Александра Ермакова

Фото из архива Александра Ермакова

Предприниматель Александр Ермаков работает с кожей более шести лет. Сегодня его заказчиками являются крупные международные компании, имеющие представительства в Казахстане. Мастер намерен развивать свое дело и дальше, чтобы начать конкурировать с безымянными европейскими брендами.

Вначале был чехол

Увлечение Александра Ермакова трансформировалось в бизнес постепенно, по мере роста количества заказов. Сейчас на небольшом производстве, умещающемся на 30 кв. м, работают шесть человек.

«В 2013 году я искал кожаный чехол для планшета в магазинах. Ничего подходящего не нашел, поэтому сшил его сам из старой куртки. Мне понравился сам процесс и то, что получилось. Я стал интересоваться пошивом кожаных изделий: смотрел видео на YouTube, набивал руку, искал материал. И уже спустя три года наладил продажу вещей через Facebook. Вскоре получил заказ от отеля Ritz-Carlton Astana на изготовление кожаных папок для апартаментов. Таким образом, в 2018 году я окончательно оставил прочие приносившие доход занятия, сконцентрировавшись на своем новом увлечении», – рассказывает предприниматель.

Изначально он шил на заказ галантерею, сейчас в фокусе – сумки среднего класса, которые стоят от 40 до 80 тыс. тенге.

«Мы не конкурируем с китайскими производителями. Это бесполезно. В самом дорогом люксе нам делать тоже нечего, потому что там свои игроки. Поэтому мы стремимся в средний сегмент, как европейские безымянные бренды, которых довольно много. Какой-нибудь небожитель типа Hermes работает с лучшими материалами. Но 80% стоимости изделия – это имя. Причем невозможно купить дорогую сумку сразу. Сначала нужно приехать в Париж, заполнить заявку, потом вызовут на собеседование и потом решат, будут они вам шить свои знаменитые Kelly или Birkin», – делится Александр Ермаков.

Фото к коже (7).JPG

Нешуточные контракты

Первое оборудование Александр приобрел в 2016 году. Прямострочная швейная машина с прямым продвижением обошлась предпринимателю всего в 50 тыс. тенге, поскольку не была новой – в магазине подобный образец стоит в шесть раз дороже. Годом позже в его мастерской появились еще две машины – колонковая и брусовочная общей стоимостью 230 тыс. тенге, также уже находившиеся в использовании. Деньги на приобретение сырья он занимал у знакомых.

Поскольку ценник на кожаные изделия, производимые компанией Александра, достаточно высок для местного потребителя, она чаще сотрудничает с покупателями из Алматы и Нур-Султана, реже – из Европы, России и Узбекистана.

«Основной доход нам приносит сотрудничество с международными компаниями: Pernod Ricard, Ritz-Carlton, St. Regis, от которых поступают крупные заказы на изготовление сумок и аксессуаров. Нас выбирают, потому что мы всегда делаем бесплатный образец и лично общаемся с клиентом», – говорит предприниматель.

Сырье для готовой продукции предприятие импортирует из РФ. Оттуда поступает как российская кожа, так и итальянская, которую соседняя страна закупает в больших объемах, а затем перепродает.

«Из Казахстана вывозится огромное количество сырья, однако кожевенные заводы стонут, что недозагружены. Шкуры КРС за копейки закупают Турция и Китай, которые потом продают нам готовые изделия с многократной накруткой», – поясняет бизнесмен.

По его словам, квадратный дециметр кожи обходится от 20 до 100 рублей (курс рубля на 16 декабря 2019 года – 6,16 тенге – «Курсив»). Для сумки среднего размера необходимо 100 кв. дм, или 1 кв. м. Себестоимость готового изделия с учетом фурнитуры – 30 тыс. тенге, не считая логистику, налоги, труд.

Мечты о «штурме»

Александр утверждает: «кожаный» бизнес вряд ли можно назвать самым прибыльным занятием. Большую часть выручки съедают расходы на сырье, фурнитуру, логистику, производство картонной упаковки, которое пока находится на аутсорсинге.

В то же время карагандинское предприятие за практически идентичную продукцию может предложить гораздо меньшую цену, чем мелкие западные конкуренты.

«Если самая дорогая наша сумка стоит 200 евро, то сумка такого же типа где-нибудь в Средней Европе будет стоить 500. Мы дешевы, и в этом для нас кроются определенные перспективы, как для Китая, который в свое время тоже был дешевым. Чтобы поставлять продукцию в Европу, нужно копить деньги на участие в выставках, где можно найти ритейлеров. Например, выступление на выставке в Милане обойдется как минимум в 20 тыс. евро. Но соваться туда сейчас глупо – нет нужных объемов производства. В этом смысле нам было бы интересно побывать в Варшаве, поездка куда обошлась бы в два раза дешевле. Штурм нового рынка – это всегда затраты», – отметил предприниматель.

Пока у Александра и его семьи нет возможности отправиться за рубеж, так как денежный поток зависит от непрерывности производственного процесса. Однако он не теряет надежды, что рано или поздно его планы осуществятся.

Фото к коже (2).jpg

Читайте нас в TELEGRAM | https://t.me/kursivkz

drweb_ESS_kursiv.gif