Перейти к основному содержанию

1532 просмотра

Қалай сабын қайнатып, кәсіп бастауға болады?

Екібастұз тұрғындары қолға алған іс

Фото: Shutterstock

Екібастұз қаласының тұрғыны Талғат Ерекеев алдағы уақытта кір сабын шығаруды өндірістік деңгейде жолға қоймақшы. Істі қолға алғанына көп болмаса да, тірлігі ақырындап алға жылжып келеді. Сабын қайнату ісі – ежелден келе жатқан кәсіп. Сондықтан дүкенде толып тұрған тауарды шығаруды қолға алу – тәуекелі үлкен шаруа еді. Тек жоғары сапа және төмен бағамен ұта алады.  

Осы ретте кәсіпкер, әпкесі Базаркүл Адаева мен жездесі Тимурға өз идесы мен есеп-қисабын көрсеткенде, тек сапаға сенім артқан. Нәтижесінде, тәуекелге бел буады. 

Ал құрал-жабдыққа, ғимаратты жалға алуға, шикізатқа қажетті қаржыны қайдан алды? Базаргүл Адаеваның айтуынша, олар алдымен 3 миллион теңге грант алуға талпынған. 

«Екібастұзда бұл грантты иеленгісі келгендердің саны 27 болды, олардың барлығы комиссияға өз жобаларын өткізді. Біз де бизнес-жоспарымызды өткізіп, бағымызды сынап көрдік. Тек бір жоба ғана грантқа ие болды. Бұл аса әділетті емесдеп ойлаймын», – дейді Базаргүл Адаева. 

Ақыр соңында көліктерін сатып, оған өздері жинаған қаржыны қосады. Осылайша 5 млн теңгедей қаржы жиналады. Бұл ақшаға Түркістаннан май ерітетін пеш, қазан, еріген май құятын ыдыс, сабын кесетін құрал және штамптық аппарат сынды қажетті құрал-жабдықтар сатып алынды. Ал жездесі Тимур Адаев сол жақта сабын қайнатудың қыр-сырын меңгеріп қайтып, қазір кәсіпорынның технологы қызметін атқарып жүр. Шағын зауытқа қажетті ғимаратты жалға алып, 5 адамды жұмыспен қамтиды. 

Келесі қадам – шикізат жеткізуді жолға қою. Өндіріске қажетті негізгі шикізат – өсімдік және мал майы. Өсімдік майын табу қиынға соқпады: тамақ өнеркәсібінде сұйық май пайдаланатын жергілікті өндірушілерді аралап шыққан. Шындығында, жергілікті бизнес пайдаланылған тауарға сұраныс пайда бола салысымен, оның бағасын литріне 60 теңгеден деп, күрт өсіріп жіберіпті.

Отбасылық бизнесте бір өзі есепші, кеңсе менеджері және PR-менеджер қызметін қатар алып жүрген Базаркүл ханымның айтуынша, ол қолданылған тауар болғандықтан, құны қымбаттау болып тұр. Ал мал майына келер болсақ, жергілікті ірі шаруа қожалықтарымен жүргізілген келіссөз сәтсіз болды. Нәтижесінде шикізат Омск қаласынан тасымалданады. Тасымал құнын есепке алған күннің өзінде, ол жергілікті өндіруші шкізатынан арзанға түскен. 

Тұрмыстық химия саласындағы көптеген жаңалықтарға қарамастан, кір сабын сұранысқа ие болып, тұтынушы әрқашан табылады. Өндіріс биыл қаңтар айында іске қосылып, айына 30 мың сабын шығарудан бастаған. Жоба енді қолға алынған кезде,  бөлшек сауда бизнесті дамытуға қажетті серпін бермейтінін түсініп, кәсіпкерлер ірі  тұтынушы табуға бел буады. Бұл үшін тендерге қатысу керек.

Екібастұздықтар Қазақстандағы кір сабын өндіретін жалғыз өндіруші емес,  сондықтан Қарағанды мен шымкенттік әріптестерімен бәсекелесуге тура келеді. Алайда, Базаргүл Адаеваның айтуынша, бұл нарық аса тар емес. Жаңа істі қолға алған кәсіпкерлер де өз тұтынушыларын тапқан, олар: жергілікті балабақшалар, аурухана мен түзеу мекемелері. Тұтынушыға тауарды өздері жеткізіп береді. Жақында «Самұрық-Қазына» ҰӘҚ құрамындағы кәсіпорынның біріне сабын жеткізу туралы келісім-шартқа отырған. Алайда тендердің де өз кемшілігі бар. 

«Мәселе мынада, өнімді жеткізгеніңмен, оның ақысын 1 ай, тіпті оданда ұзақ уақыт күтуіңе тура келеді. Былай қарасаң тауар сатылған, ақша бар секілді, бірақ есепшотың бос. Бұл – мемлекеттік тендердің ең басты кемшілігі. Ал егер жекізуші алда-жалда кешігіп қалса, бірден өсімпұл жүреді», – дейді кәсіпкер. 

Кәсіпорын алдағы уақытта өндірістік қуатты айына 100 мың сабынға дейін арттыруды жоспарлап отыр. Бұл үшін қосымша құрал-жабдық сатып алу керек, оған қажетті қаржыны несиеге алуға тура келеді. Қажетті құжаттарды рәсімдеуге көп уақыт кетті, өйткені қаржы ұйымы кепілзат талап етеді. Ал қолда бар құрал-жабдық аса қымбат емес, кәсіпорын тұрған ғимарат жалға алынған. Сондықтан банк қарызды мақұлдауы үшін, біраз жүгіруге тура келген. Кәсіпкерлер жақын арада келісім-шартқа қол қоятын шығармыз деп үміттеніп отыр. Келісімге қол қойылса, жоспарда жергілікті супермаркеттермен келісіп, сұйық сабын мен «Белизна» шығару тұр.

1998 просмотров

Как запустить производство кожаных изделий в Караганде

Кейс от Александра Ермакова

Фото из архива Александра Ермакова

Предприниматель Александр Ермаков работает с кожей более шести лет. Сегодня его заказчиками являются крупные международные компании, имеющие представительства в Казахстане. Мастер намерен развивать свое дело и дальше, чтобы начать конкурировать с безымянными европейскими брендами.

Вначале был чехол

Увлечение Александра Ермакова трансформировалось в бизнес постепенно, по мере роста количества заказов. Сейчас на небольшом производстве, умещающемся на 30 кв. м, работают шесть человек.

«В 2013 году я искал кожаный чехол для планшета в магазинах. Ничего подходящего не нашел, поэтому сшил его сам из старой куртки. Мне понравился сам процесс и то, что получилось. Я стал интересоваться пошивом кожаных изделий: смотрел видео на YouTube, набивал руку, искал материал. И уже спустя три года наладил продажу вещей через Facebook. Вскоре получил заказ от отеля Ritz-Carlton Astana на изготовление кожаных папок для апартаментов. Таким образом, в 2018 году я окончательно оставил прочие приносившие доход занятия, сконцентрировавшись на своем новом увлечении», – рассказывает предприниматель.

Изначально он шил на заказ галантерею, сейчас в фокусе – сумки среднего класса, которые стоят от 40 до 80 тыс. тенге.

«Мы не конкурируем с китайскими производителями. Это бесполезно. В самом дорогом люксе нам делать тоже нечего, потому что там свои игроки. Поэтому мы стремимся в средний сегмент, как европейские безымянные бренды, которых довольно много. Какой-нибудь небожитель типа Hermes работает с лучшими материалами. Но 80% стоимости изделия – это имя. Причем невозможно купить дорогую сумку сразу. Сначала нужно приехать в Париж, заполнить заявку, потом вызовут на собеседование и потом решат, будут они вам шить свои знаменитые Kelly или Birkin», – делится Александр Ермаков.

Фото к коже (7).JPG

Нешуточные контракты

Первое оборудование Александр приобрел в 2016 году. Прямострочная швейная машина с прямым продвижением обошлась предпринимателю всего в 50 тыс. тенге, поскольку не была новой – в магазине подобный образец стоит в шесть раз дороже. Годом позже в его мастерской появились еще две машины – колонковая и брусовочная общей стоимостью 230 тыс. тенге, также уже находившиеся в использовании. Деньги на приобретение сырья он занимал у знакомых.

Поскольку ценник на кожаные изделия, производимые компанией Александра, достаточно высок для местного потребителя, она чаще сотрудничает с покупателями из Алматы и Нур-Султана, реже – из Европы, России и Узбекистана.

«Основной доход нам приносит сотрудничество с международными компаниями: Pernod Ricard, Ritz-Carlton, St. Regis, от которых поступают крупные заказы на изготовление сумок и аксессуаров. Нас выбирают, потому что мы всегда делаем бесплатный образец и лично общаемся с клиентом», – говорит предприниматель.

Сырье для готовой продукции предприятие импортирует из РФ. Оттуда поступает как российская кожа, так и итальянская, которую соседняя страна закупает в больших объемах, а затем перепродает.

«Из Казахстана вывозится огромное количество сырья, однако кожевенные заводы стонут, что недозагружены. Шкуры КРС за копейки закупают Турция и Китай, которые потом продают нам готовые изделия с многократной накруткой», – поясняет бизнесмен.

По его словам, квадратный дециметр кожи обходится от 20 до 100 рублей (курс рубля на 16 декабря 2019 года – 6,16 тенге – «Курсив»). Для сумки среднего размера необходимо 100 кв. дм, или 1 кв. м. Себестоимость готового изделия с учетом фурнитуры – 30 тыс. тенге, не считая логистику, налоги, труд.

Мечты о «штурме»

Александр утверждает: «кожаный» бизнес вряд ли можно назвать самым прибыльным занятием. Большую часть выручки съедают расходы на сырье, фурнитуру, логистику, производство картонной упаковки, которое пока находится на аутсорсинге.

В то же время карагандинское предприятие за практически идентичную продукцию может предложить гораздо меньшую цену, чем мелкие западные конкуренты.

«Если самая дорогая наша сумка стоит 200 евро, то сумка такого же типа где-нибудь в Средней Европе будет стоить 500. Мы дешевы, и в этом для нас кроются определенные перспективы, как для Китая, который в свое время тоже был дешевым. Чтобы поставлять продукцию в Европу, нужно копить деньги на участие в выставках, где можно найти ритейлеров. Например, выступление на выставке в Милане обойдется как минимум в 20 тыс. евро. Но соваться туда сейчас глупо – нет нужных объемов производства. В этом смысле нам было бы интересно побывать в Варшаве, поездка куда обошлась бы в два раза дешевле. Штурм нового рынка – это всегда затраты», – отметил предприниматель.

Пока у Александра и его семьи нет возможности отправиться за рубеж, так как денежный поток зависит от непрерывности производственного процесса. Однако он не теряет надежды, что рано или поздно его планы осуществятся.

Фото к коже (2).jpg

Читайте нас в TELEGRAM | https://t.me/kursivkz

Биржевой навигатор от Freedom Finance