Перейти к основному содержанию


2185 просмотров

Ескі автобус сатып алып, қалай жылына $2 млн табыс табуға болады?

Атыраулық Вадим Синкевичтің кейсі

Фото: Shutterstock

Бизнесмен Вадим Синкевич кәсібін жаңадан бастағанда, қолдағы барын осы іске салады. Тіпті тірлігінің табысты боларына ешкім сенбеген қиын кезеңде де, бұл кәсібін тастамады. Қазір ол басқарып отырған компания – Атырау облысында қалааралық тасымалмен айналысатын жалғыз ресми тасымалдаушы, ал фирманың жылдық айналымы 2 миллион долларды құрайды. Осы табысты бизнестің тарихы туралы кәсіпкер «Курсивке» айтып берді.

Идея және ескі автобус

2005 жылы кәсіпкер жолаушылар тасымалымен айналысуға бел буады.  Сол кезде  Атырау маңында «Болашақ» мұнай-газ өңдеу зауытының құрылысы басталған еді, жобаны іске асыратын оператордың болжамы бойынша, ол жаққа 16 мыңға жуық маман жұмысқа тартылуы тиіс. Бұл –жұмысшыларды күнделікті қаладан құрылыс алаңына және кері қарай жеткізу деген сөз. 

Сол кезде Вадим Синкевичке автобус сатып алып, оны жұмысшыларды тасымалдауға жалға беріп қою туралы ой келеді. Жалпы, ол уақытта күзетшіліктен табатын 60 мың теңгемен алысқа бара алмайтын еді. Не ақшасы, не жолаушылар тасымалын ұйымдастыруда тәжірибесі жоқ. Есесіне өз ісін бастауға деген үлкен ынта болды. 

«Пәтерімді кепілге қойып, 27 мың доллар несие алуға тура келді. Ол кезде қолымда бары сол еді. Бұл ақшаға зауыттан шыққанына 10 жыл болған автобус сатып алдым», – деп еске алады кәсіпкер. Ол кезде нарықта неміс пен кәрістердің ескі, енді бір 10 жыл жүріс беретін автобустары ғана бар еді.

«Бәрі бірден ойыңдағыдай болмайды екен, табысты бизнес пен жеңіл пайданың орнына, қиындықтан көз ашпай қалдым. Бұндай автобустардың бөлшектерін сататындар да аз, ал оны жөндейтін мамандар тіптен саусақпен санарлық болды. Газеттегі хабарландыру арқылы Алматыдағы фирмаларға шығып, қажетті бөлшектерге солар арқылы тапсырыс беруге тура келді. Автобустың жүргенінен тұрғаны көп болып, кірістің орнына шығын көбейіп кетті»,– дейді Вадим Синкевич.

Автобус жөндеп, оған қоса несие төлеу үшін, жас кәсіпкерге отбасымен ата-анасының шағын пәтеріне көшуге тура келеді. Өз пәтерін жалға өткізіп, отағасының жалақысы мен пәтерді жалға беруден түскен қаражат несиені жабуға және көлікті жөндеуге жұмсалған. Сол кезде мейірбике болып жұмыс істейтін әйелінің жалақысына ғана күн көреді.  
 
«Өз ісімнің» алғашқы алты айы тозақ сияқты көрінді. Бірақ содан кейін автобустан пайда түсе  бастады. Бір жыл ішінде мен банк қарызынан толық құтылдым. Тағы бір автобус алу қажеттігі туралы әңгіме қозғай бастасам, шыны керек, туыстарым құлақтарын жаба қашатын. Десе де, тағы да несие алып, оған екінші автобусымды сатып алдым. Кейінірек үшіншісіне қол жеткіздім», – деп еске алады Вадим Синкевич.
Қолға алған шаруа ақырындап болса да, алға жылжи бастады. Кәсіпкердің айтуынша, сол кезде ата-анасы үлкен қолдау көрсеткен. 

«Анам – есепші, әкем – механик, бізде менің «ЖК» негізінде ұйымшыл үштік пайда болды» дейді бүгінгі табысты кәсіпкер.

Іс өрге басқанда... 

Ал 2008 жылы алғашқы ЖШС-ні тіркейді.

«Мен әрқашан сапаға басымдық бердім. Басқа автобус жүргізушілері арзан көлік алып, жеке басының пайдасы үшін ғана ақша табуға тырысса, өзім басы артық шығындарымды қысқартып, бұл іске мүмкіндігінше көп қаржы салуға тырыстым. Нәтижесінде нарық өз  дегеніне алды. Уақыт өте келе, сапалы әрі ыңғайлы автобустар үлкен сұранысқа ие болып, бәсекелестерімнің көліктері ешкімге керек болмай қалды. Сол себепті көптеген кәсіпкерлер бұл бизнестен кетіп қалды», – дейді Синкевич.

2013 жылы жергілікті билік Атырау – Орал қалааралық бағытына қызмет көрсетуге конкурс жариялайды. Кәсіпкер ресми тасымалдаушы болу маңызды әрі жауапты жұмыс екенін жақсы түсінгенін айтады, десе де конкурсқа қатысуға бел буады. Ол үшін база жасақтап, қосымша мамандар алып, бірқатар қажетті құжаттарды дайындауға тура келді.

«Үлкен бөлімнің қызметкерлері дайындайтын құжаттарды мен бір өзім асүйде отырып дайындаған едім», – дейді кәсіпкер. Нәтижесінде конкурстан оның «ЛаВаТранс» ЖШС-і жеңіп шығады. 

Синкевичтің айтуынша, ол кезде қалааралық тасымалдың жүйесі қарапайым еді: қызмет көрсетілетін маршрутты бес жылға жалға алған кәсіпкер жұмысқа өзге автобус жүргізушілерін тарту арқылы ешқандай инвестиция салмайтын. Ал жалға алынған автобустардың жүргізушілері маршрут иесіне жұмыс істеу мүмкіндігі үшін белгілі бір пайыз ақша төлеп отырған.

«Жалға алынған ескі автобустардан бас тартып, өз автопаркімді жаңартуды және жолаушыларға қызмет көрсету сапасын жақсартуды мықтап қолға алған кезде, бұл ісімізге көңілі толмайтындар көбейіп кетті. Жан-жақтан қысымға алған кездер де болды, бірақ оның бәріне қарсы тұра алдық», – деп пайымдайды бизнесмен.

Қазіргі кезде ол басқаратын мекеме – Атырау – Орал, Атырау – Құлсары, Атырау – Бейнеу  бағыттарына қызмет көрсететін және Атырау облысындағы жалғыз ресми қалааралық тасымалдаушы. Компанияда 97 адам жұмыс істейді, жолаушыларға күн сайын 14 жаңа автобус қызмет көрсетеді.   

«ЛаВаТранс» ЖШС облыс орталығында және Жылыой ауданы, Құлсары қаласында орналасқан автовокзалды сенімгерлік басқаруға алған. Автовокзалдарды сенімгерлікпен басқару тасымалдаушының билетті онлайн сатуды ұйымдастыру, электронды билеттерді енгізу және жолаушыларға жайлы жағдай жасауына ықпал етті. Сонымен қатар, жақын қалалар арасында курьерлік тасымал да жолға қойылды.

Кәсіпкер автопаркті жаңартуға шындап кіріскенде, таңдауы қытайлық өндірушілерге түскен. 

«Бірқатар компаниялардың ұсынысын зерделеп, бірнеше автобус иелерімен сөйлесе келе, бренд үшін артық шығын шығарудың қажеті жоқ деген шешімге келдім. Мәселен, аты танымал еуропалық брендтің автобустарымен салыстырғанда, қытайлық өндірушілердің көлігі екі есе арзан. Ал сипаттамасы бойынша олардан еш жері кем емес. Біздің бірнеше автобусымыз мыңдаған шақырымды жүріп өтсе де, сынып, тұрып қалған кезі жоқ», – дейді бизнесмен.

Кәсіпкердің айтуынша, Қытаймен жұмыс істеу  өте ыңғайлы, өндіруші көлікті тапсырыс берушінің қалауын есепке ала отырып шығарады, оларды өз қаражаты есебінен Қазақстанға жеткізіп береді. Сондай-ақ, кепілдік мерзімінде ғана емес, одан кейін де техникалық қолдау көрсетеді.

Лизингтің ерекшелігі

2015 жылы кәсіпкер «Даму» қоры арқылы, пайыздық мөлшерлемені мемлекеттің субсидиялауымен лизингке 5 жаңа автобус сатып алады. 700 мың доллардан асатын несие кәсіпкер үшін өте қомақты сома еді.

«Тағы да 3 жаңа автобусқа тапсырыс бергенде, теңге бағамы қатты құбылып тұрды, зауыт автобустарды жинап болғанша, доллардың қаншалықты қымбаттап кететіні белгісіз еді. Ал келісім жасалып, алдын-ала төлем төленіп қойған, сондықтан көліктің соңғы құны қымбаттап кетсе де, келісімнен бас тарту мүмкін емес-тұғын» деп еске алады Вадим Синкевич.

Осы келісім барысында кәсіпкер лизингтік компаниямен келісіп, өндірушіден автобустарды күтіп отырған шақта, теңгенің құнсыздануынан шығынға батпас үшін, теңгені долларға ауыстырғызады.

«Одан кейінгі автобустарды өз қаражатыма сатып алдым, өйткені лизингтік компаниялардың шарттары өзгергендіктен, олармен жұмыс істеу тиімсіз болып кетті», – деп тұжырымдайды Синкевич.
 
Қазіргі кезде кәсіпкердің қол астында жолаушылар тасымалы, арнайы техникаға қызмет көрсету және қоғамдық тамақтандыру сынды бизнестің әртүрлі саласында жұмыс істейтін үш компания бар. Кәсіпкер өз жоспарлары туралы сөз қылғанды аса ұнатпайды, тек армандап отыра бермей, ең дұрысы – тірлік істеу деп есептейді.


3398 просмотров

Почему американцы не будут есть сыр из актюбинского молока

Как проиграть конкуренту, потерять миллионы, но подняться и стать успешным бизнесменом

Фото: Shutterstock

Громко заявив о себе несколько лет назад, хромтауская компания «Агрофирма «Тау» на время исчезла с поля зрения. Однако сейчас предприятие не только восстановило позиции, но и пытается вытеснить российскую кисломолочную продукцию с казахстанского рынка. Как проиграть конкуренту, потерять миллионы, но подняться и стать успешным бизнесменом.

Изучить изнутри 

Экономист по образованию Мирболат Агдаутов успел поработать в одном из отечественных банков. В 2003 году судьба занесла его в крупный холдинг, где он прошел карьеру от рядового сотрудника до генерального директора. Было время и на развитие своего бизнеса – занимался оптовой реализацией сухого молока – белорусского, башкирского, киргизского. «Почему киргизское? Оно по составу белка даже лучше белорусского. Все оттого, что трава у них хорошая», – говорит предприниматель. 

Чтобы лучше освоить молочный рынок, Мирболат решил изучить процесс изнутри. А тут как раз и предложение поступило: поработать в Костанайской области. В 2012 году он, оставив бизнес и пост гендиректора, поехал в поселок Карабалык. 

«Это был новый проект развития мясного животноводства. Привезли из Австралии 3 тыс. голов КРС. К слову, сейчас их 25 тыс. Использовали передовые технологии. Была там и небольшая ферма молочного животноводства», – рассказал Мирболат Агдаутов. 
В течение двух лет он изучал это направление: помимо отечественных предприятий, перенимал опыт в Германии, Австрии, Беларуси, Украине и России. 

Начали и проиграли

В конце 2014 года Мирболат вернулся в Актобе. Заинтересовало предложение о покупке молочного завода в Хромтау (около 90 км от Актобе), построенного еще в 1992 году компанией «Казхром». В 2011 году предприятие было законсервировано. Борьба за «лакомый кусок» длилась почти год. Только вот стоило ли? 

«Мы выкупили кота в мешке. Завод три года стоял на консервации. Мы полностью поменяли коммуникации. Приведение объекта в надлежащий вид заняло несколько месяцев и потребовало десятков миллионов тенге. Если бы мы знали, что нас ждет, наверное, не купили бы», – признается Мирболат.

Помимо ремонта, требовалось и дополнительное оборудование. Вместе с другом и партнером по бизнесу Сергеем Палиевым Агдаутов вложил собственные средства – 120 млн тенге. Но и этого оказалось мало. Тогда пришлось взять в кредит через фонд «Даму» еще 85 млн тенге. 
Первая продукция из Хромтау начала поступать на полки актюбинских супермаркетов в октябре 2015 года. Кефир, варенец, снежок, сметана, творог, масло. Сырье привозили молоковозом из райцентра в Актюбинской области – это в 200 км от завода.

«Мы не рассматривали производство молока в промышленном масштабе, там нужна технология по ультрапастеризации. Такое оборудование стоит миллионы долларов. У нас имеется Pure-Pak, но срок хранения такого молока не больше трех суток. Попытались выйти на рынок, однако возврата было много», – вспоминает Мирболат. 

Против производителя играло и несоблюдение температурного режима со стороны реализаторов. Именно поэтому о выпуске молока большими партиями пришлось забыть. 

Актюбинцы благосклонно приняли продукцию отечественного производителя, но через полгода начались проблемы. Подвело устаревшее оборудование. Когда попробовали запустить предприятие на производственную мощность, механизмы стали ломаться. Перебои сказались на качестве продукции – сметана скисала, кефир получался жидким.

Лето 2016 года стало настоящим адом для молодой компании, которая не выдержала конкуренцию с региональными лидерами. Это был глубокий нокдаун – убытки исчислялись десятками миллионов тенге. Предприятие оказалось на грани закрытия.

Спасительная сметана

Но, как рассказывает Мирболат Агдаутов, взвесив все за и против, предприниматели все же остались на рынке. Но нужно было менять подход. Решение оказалось простым: сузить деятельность до одного продукта. Выбор пал на сметану. Предприниматели снова влезли в кредиты и вложили в дело 30 млн тенге. На эти деньги приобрели оборудование: емкости и упаковочные линии для сметаны. 

«Практически вся сметана к нам завозится из России. На тот момент из Кабардино-Балкарии поступало 60–80 т сметаны в неделю. Мы сделали упор на пластиковые ведра, увеличив граммаж, – поясняет собеседник «Курсива».

Если российская сметана реализовалась в «стаканчиках» массой до 500 гр, то местную предприниматели предложили потребителям покупать от 1 кг. Большим семьям выгоднее брать ведерко, чем несколько стаканчиков. Как показало время, упор на сметану и вытянул бизнес. Сейчас хромтауский завод выпускает сметану в таре от 400 гр до 10 кг.

Особенности рынка

Но упаковку поменять мало. Три месяца Сергей и Мирболат практически жили в лаборатории завода: подбирали ингредиенты, рецептуру, закваску. Все это время продукции компании на полках не было. Предприниматели решили сделать ставку на термостатную технологию. Суть ее заключается в том, что сметана заквашивается сама в термостатной комнате при температуре 45 градусов. Но зато не нужны загустители. 
По словам предпринимателей, потребовался почти год, чтобы потребитель привык к местной сметане. Многих пугала сыворотка, выделяемая на поверхности продукта. 

Позже, когда предприятие встало на ноги, на полках актюбинских магазинов снова появились кефир, творог, масло и варенец от хромтауской агрофирмы. А с прошлого года линейка продукции пополнилась йогуртами и творожной массой. Питьевая кефирная группа нашла своего потребителя не только в Актобе, но и в других городах Казахстана. 

Впрочем, выходить на экспорт предприниматели не торопятся, полагая, что проверяющие ведомства соседнего государства найдут массу причин, чтобы не допустить казахстанские продукты на полки магазинов РФ. 

На российский рынок Мирболат Агдаутов пытался пробиться год, но не вышло. 

«Защита российского бизнеса мощная. А вот у нас защиты нет никакой. Поэтому и дешевого импорта из Воронежа, Астрахани, Волгограда, Самары много. Актюбинским оптовикам легче привести из Нальчика (около 2 тыс. км от Актобе) фуры сметаны и творога», – говорит Мирболат Агдаутов. 

Американский пример

На днях он вернулся из США, где перенимал опыт зарубежных коллег. Поездка состоялась благодаря программе деловой стажировки Special American Business Internship Training Program (SABIT), которая действует с 1990 года. Ее основная цель – содействие экономической реструктуризации стран бывшего СССР. 

Тема стажировки этого года – «Переработка и упаковка молочной продукции в США». Отбор от Казахстана прошли двое: Мирболат Агдаутов из Актюбинской области и Бакыт Аркабаев из Талдыкоргана. Предприниматели побывали на тренингах в Вашингтоне, а потом поехали в «молочную столицу» США город Мэдисон. 

«Их система выверена годами: в каждом штате свои законы для фермеров. И это правильно, ведь никто лучше их самих не знает, как надо работать в сельском хозяйстве. У нас же в эту отрасль вмешиваются все», – рассуждает Мирболат. 

Отметили казахстанцы и различия между европейскими и американскими фермерами. Если в Европе 99% ферм относятся к семейным (от 60 до 400 голов скота), то в США все иначе.

«В Европе развит рынок сервиса: оказание услуг в ветеринарии, посеве и уборке кормов. В Америке многие делают все сами. В США поддерживают своего производителя. Финансируют на длительные сроки под 1% годовых. Фермеры объединяются в ассоциации и трудятся, ни на кого не надеясь. Также американцы уделяют большое внимание науке. Поэтому корова в Мэдисоне дает 15 тыс. литров молока в год, а корова в Мартуке – всего лишь 2,5 тыс. литров. Рентабельность животноводства практически нулевая. И это общемировая тенденция. Те фермеры, кто хочет «выжить», ставят перерабатывающее производство», – делится увиденным Мирболат. 

По его словам, для США характерно сыроделание: 92% «молочки» уходит в сыры, остальное – на йогурты и молоко. «Сыропригодного молока не то что в Актюбинском регионе нет, в стране его мало. Сыр, сделанный из нашего низкосортного молока, американцы есть не станут», – уверен собеседник издания. 

Для качественного молока, по мнению директора агрофирмы, нужны современные фермы. Идея с «двумя коровами» отбросит отечественное сельское хозяйство на десятки лет назад.

«Мир отходит от личного по­дворья. Коровы у нас не породистые, дают второсортное молоко, из которого не сделать нормальную сметану или сыр. Чтобы это изменить, нужно заниматься наукой. В Актобе ничего этого нет, поэтому и качество молока никудышнее», – считает бизнесмен. 

Второй момент – санитария. Если на фермах и заводах имеются соответствующие сертификаты, то частникам никто их не выдает. Соответственно, риск заболеть от молока или айрана «с рук» возрастает в разы. Да и налогов такие дельцы не платят. 

Рейтинг прозрачности крупнейших компаний Казахстана

Читайте нас в TELEGRAM | https://t.me/kursivkz

 

Цифра дня

64-е
место
занял Казахстан по скорости фиксированного интернета в мире

Цитата дня

Популизм – это политика посредственности. Я не раздаю пустых обещаний. Я - человек конкретных дел. Я буду твердо проводить в жизнь свою программу реформ.

Касым-Жомарт Токаев
президент Республики Казахстан

Спецпроекты

Рейтинг прозрачности крупнейших компаний Казахстана

Рейтинг прозрачности крупнейших компаний Казахстана

Биржевой навигатор от Freedom Finance

Биржевой навигатор от Freedom Finance


KAZATOMPROM - IPO уранового гиганта
Новый Курс - все о мире инвестиций

Банк Хоум Кредит

Home Credit Bank

Вы - главная инвест-идея

Home Credit Bank


Новый Курс - все о мире инвестиций
Новый Курс - все о мире инвестиций