Перейти к основному содержанию

1236 просмотров

Жұмыссыз қалған азамат өз кәсібін қалай бастады?

Бейбіт Асанбаевтың оқиғасы

Фото: Shutterstock

CashMaster – Қазақстан мен Қырғызстан терминал нарығының 70 пайызын қамтып отырған компания. Құрал-жабдықтарды CashMaster-дің өзі шығарады. Бұл жерде темір кесуден бастап, дайын өнімді жинау мен терминалдың күйін келтіруге дейін бәрін өздері жасайды. 

Компанияның негізін қалаушы Бейбіт Асанбаев кезінде ірі компанияда жақсы қызметте жүрген жерінен еш себепсіз шығарып жібермегенде, бұл мүмкіндіктен айырылып қалар едім дейді. Ол кезде оның жасы 37-де еді. 

 «Мені дер кезінде жұмыстан шығарып жібергені жақсы болды», – деп күледі әңгіме барысында Бейбіт Асанбаев. 
CashMaster тарихы: жекізушіден өндірушіге дейін 

Нарықтағы өз орнын табу талпынысы Бейбіт Асанбаевты ТМД бойынша төлем терминалдарын бір өзі жеткізетін ресейлік монополист компанияға алып келді. Уақыт өте келе кәсіпкер Қазақстанда кэш-құралдарға деген сұраныстың жоғары екенін, оны өзімізде құрастырса, өте тиімді болатынын түсінеді. 

CashMaster компаниясы 2009 жылы құрылған. Алғашқы кезде  ресейлік құралдарды сатумен айналысып, сонымен бірге Италия, АҚШ өндірушілерімен құрал-жабдықтарды осында құрастыру үшін тікелей тасымалдау жөнінде келісім жүргізеді. Мәселен, зауыт терминалды Қазақстанға ақша қабылдағышсыз жіберсе, оны CashMaster қызметкерлері өздері орналастыратын. 

Осылайша ақырындап толыққанды құрастыру цехы да ашылды. Компания сатып алатын бөлшектерінің аталымын кеңейтті де, төлем терминалдарын өздері жинауға толығымен бет бұрды. 

Бірнеше жыл өткен соң Бейбіт Асанбаев 1 миллион доллар инвестиция құйып, Алматының түбінен зауыт салады. Бұл жерде төлем терминалын шығарудың толық циклі ұйымдастырылған: корпус жасау мен бояудан бастап, дайын терминалға аналық тақша, процессор, ақша қабылдағыш пен экран орнатылады. Qiwi операциялық жүйесін қолданатын компания тек терминалдарды бағдарламалық қамтамасыз етумен айналыспайды. 

Танымалдық ақша тартады 

CashMaster-дің алғашқы тапсырыс берушілері шағын компаниялар еді. Ал 2013 жылы Kaspi Bank-пен келісім-шартқа отырған соң, бәрі түбегейлі өзгерді. Қаржы ұйымы бөлімшелеріне орналастыратын 5000 терминалға тапсырыс береді. Қазіргі кезде компанияның корпоративтік клиенттері арасында Қазақтелеком, Халық Банк, Еуразиялық Банк және Форте Банк бар. 

CashMaster-тің терминалдары шығарылатын шетелдік ірі нарық – Қырғызстан, ол жаққа жылына банк пен байланыс операторлары үшін 2 мыңға жуық терминал жіберіледі. Сондай-ақ, Малайзия, БАӘ, Вьетнамға да біраз өнім кетеді. Терминалдардың 80 пайызы Қазақстанда сатылса, 15 пайызы Қырғызстанға экспортталады, қалған бағыттардың үлесі – 5 пайыз. 

Осы уақыт аралығында компания орташа құны 250 мың теңгелік 40 мыңға жуық терминал сатқан. Әрине, әр үлгінің бағасы тапсырыс берушінің талаптарына байланысты қалыптасады. Мәселен, банктер америкалық «салмасының» өзі 500-600 доллар тұратын банкоматтарға тапсырыс береді. Ал сұранысы қарапайым тапсырыс берушілер құрамдас бөлшектерінің құны 200 доллардан аспайтын терминалдарға да риза болады. 

Бір қызығы, терминал шығару мен сатудан түскен табыс компания кірісінің жалпы құрылымында 25% құрайды. Негізгі кіріс жеке төлем терминалдарының желісінен түседі. Компанияның 2700 қызмет көрсету пункті Алматы және Алматы облысы, Астана, Қарағанды, Семей, Талдықорған, Қордай қалаларында орналасқан. Бейбіт Асанбаевтың айтуынша, бұл желі нарықтың шамамен 15 пайызын құрайды. Кәсіпкер CashMaster-дің кірісі туралы нақты мәліметтерді жариялағанды жөн көрмесе де, кәсіптің ауқымын түсіну үшін,  былтыр бизнесінің бір бағытынан ғана компания 182 миллион теңге салық төлегенін атап өтті.

Қазақстандық кәсіпкердің алдағы жоспары – ақша қабылдағыш шығаратын қытай зауытының үлесін сатып алып, қазіргі өндірісті одан әрі кеңейту.

1987 просмотров

Как запустить производство кожаных изделий в Караганде

Кейс от Александра Ермакова

Фото из архива Александра Ермакова

Предприниматель Александр Ермаков работает с кожей более шести лет. Сегодня его заказчиками являются крупные международные компании, имеющие представительства в Казахстане. Мастер намерен развивать свое дело и дальше, чтобы начать конкурировать с безымянными европейскими брендами.

Вначале был чехол

Увлечение Александра Ермакова трансформировалось в бизнес постепенно, по мере роста количества заказов. Сейчас на небольшом производстве, умещающемся на 30 кв. м, работают шесть человек.

«В 2013 году я искал кожаный чехол для планшета в магазинах. Ничего подходящего не нашел, поэтому сшил его сам из старой куртки. Мне понравился сам процесс и то, что получилось. Я стал интересоваться пошивом кожаных изделий: смотрел видео на YouTube, набивал руку, искал материал. И уже спустя три года наладил продажу вещей через Facebook. Вскоре получил заказ от отеля Ritz-Carlton Astana на изготовление кожаных папок для апартаментов. Таким образом, в 2018 году я окончательно оставил прочие приносившие доход занятия, сконцентрировавшись на своем новом увлечении», – рассказывает предприниматель.

Изначально он шил на заказ галантерею, сейчас в фокусе – сумки среднего класса, которые стоят от 40 до 80 тыс. тенге.

«Мы не конкурируем с китайскими производителями. Это бесполезно. В самом дорогом люксе нам делать тоже нечего, потому что там свои игроки. Поэтому мы стремимся в средний сегмент, как европейские безымянные бренды, которых довольно много. Какой-нибудь небожитель типа Hermes работает с лучшими материалами. Но 80% стоимости изделия – это имя. Причем невозможно купить дорогую сумку сразу. Сначала нужно приехать в Париж, заполнить заявку, потом вызовут на собеседование и потом решат, будут они вам шить свои знаменитые Kelly или Birkin», – делится Александр Ермаков.

Фото к коже (7).JPG

Нешуточные контракты

Первое оборудование Александр приобрел в 2016 году. Прямострочная швейная машина с прямым продвижением обошлась предпринимателю всего в 50 тыс. тенге, поскольку не была новой – в магазине подобный образец стоит в шесть раз дороже. Годом позже в его мастерской появились еще две машины – колонковая и брусовочная общей стоимостью 230 тыс. тенге, также уже находившиеся в использовании. Деньги на приобретение сырья он занимал у знакомых.

Поскольку ценник на кожаные изделия, производимые компанией Александра, достаточно высок для местного потребителя, она чаще сотрудничает с покупателями из Алматы и Нур-Султана, реже – из Европы, России и Узбекистана.

«Основной доход нам приносит сотрудничество с международными компаниями: Pernod Ricard, Ritz-Carlton, St. Regis, от которых поступают крупные заказы на изготовление сумок и аксессуаров. Нас выбирают, потому что мы всегда делаем бесплатный образец и лично общаемся с клиентом», – говорит предприниматель.

Сырье для готовой продукции предприятие импортирует из РФ. Оттуда поступает как российская кожа, так и итальянская, которую соседняя страна закупает в больших объемах, а затем перепродает.

«Из Казахстана вывозится огромное количество сырья, однако кожевенные заводы стонут, что недозагружены. Шкуры КРС за копейки закупают Турция и Китай, которые потом продают нам готовые изделия с многократной накруткой», – поясняет бизнесмен.

По его словам, квадратный дециметр кожи обходится от 20 до 100 рублей (курс рубля на 16 декабря 2019 года – 6,16 тенге – «Курсив»). Для сумки среднего размера необходимо 100 кв. дм, или 1 кв. м. Себестоимость готового изделия с учетом фурнитуры – 30 тыс. тенге, не считая логистику, налоги, труд.

Мечты о «штурме»

Александр утверждает: «кожаный» бизнес вряд ли можно назвать самым прибыльным занятием. Большую часть выручки съедают расходы на сырье, фурнитуру, логистику, производство картонной упаковки, которое пока находится на аутсорсинге.

В то же время карагандинское предприятие за практически идентичную продукцию может предложить гораздо меньшую цену, чем мелкие западные конкуренты.

«Если самая дорогая наша сумка стоит 200 евро, то сумка такого же типа где-нибудь в Средней Европе будет стоить 500. Мы дешевы, и в этом для нас кроются определенные перспективы, как для Китая, который в свое время тоже был дешевым. Чтобы поставлять продукцию в Европу, нужно копить деньги на участие в выставках, где можно найти ритейлеров. Например, выступление на выставке в Милане обойдется как минимум в 20 тыс. евро. Но соваться туда сейчас глупо – нет нужных объемов производства. В этом смысле нам было бы интересно побывать в Варшаве, поездка куда обошлась бы в два раза дешевле. Штурм нового рынка – это всегда затраты», – отметил предприниматель.

Пока у Александра и его семьи нет возможности отправиться за рубеж, так как денежный поток зависит от непрерывности производственного процесса. Однако он не теряет надежды, что рано или поздно его планы осуществятся.

Фото к коже (2).jpg

Читайте нас в TELEGRAM | https://t.me/kursivkz

Биржевой навигатор от Freedom Finance